Wakker worden uit de Matrix is eerst niet alleen maar fun en bliss…

Zie je ineens hoe we geluk trachten te halen uit luchtkastelen. Uit relaties die ons uitputten. Onszelf geweld aan doen. Ervoor kiezen aan het einde van de dag weer terug te hupsen naar onze kooi. Ons klein (laten) houden, laten manipuleren, en in veel gevallen de huid vol laten schelden of anderszins laten mis-handelen. Dromen van het geluk dat ergens op ons wacht…

En ’s ochtends naar een iets groter kooitje, waar alles lijkt te blinken. Waar structuur wordt geboden, nog meer goud en groei worden beloofd. Met waardering wordt gestrooid, zolang het belang van de organisatie wordt gediend. Waar we echter ook van het een op het andere moment weer uitgegooid kunnen worden. Waar we de vrijheid krijgen te ondernemen, maar snel ingegrepen wordt zodra het niet in lijn is met verwachtingen. En dan gevraagd worden een optreden te verzorgen om toch vooral te laten zien dat ‘wij’ het leukste team binnen de organisatie zijn. Angst, controle, macht.

 

Een wereld waarin we onze kinderen aan schoolsystemen toevertrouwen, waar ze leren wat er van hen verwacht wordt te moeten of mogen weten. De leerkrachten wellicht vanuit passie gekozen hebben, maar overdragen wat zij weer binnen hun systemen, opleidingen, leerden. Hen door hun leidinggevenden en oude instituten opgedragen hebben gekregen. Een wereld waarin men verdragen in plaats van gedragen wordt.

Een ratrace, survival of the fittest. Waarin we doorlopend het contact met onszelf en onze geliefden volledig kwijt dreigen te raken en verliezen. Gelukkig soms met de kleine dingen. Verblind, onderwijl ongelukkig op diep niveau. Gewaardeerd, gezien, geliefd, omdat we ons aanpassen, inpassen, bijdragen, meehelpen. En misschien nog even gemist wanneer we er fysiek niet meer zijn. Gevangen.

 

We verzamelen symbolen om ons heen, herinneringen, spreuken en plaatjes, spullen en vrienden, welke ons eraan herinneren dat we een leuk leven hebben. En zoeken, werken, vechten, streven naar geluk dat ergens ver buiten, of misschien toch dichter, bij ons ligt. We dwingen het af. Manipuleren, vaak onbewust en vanuit de beste (vanuit ego perspectief) bedoelingen. Met charmes of vanuit machtposities, door te geven en te verwachten, te controleren. Gebakken beloftes, met beperkte houdbaarheid.

 

We zijn een gezin, maar is er eensgezindheid? Waarom kiezen we voor elkaar? Waarom kiezen we ervoor te blijven? Wat vinden we er? Zijn onze keuzes gebaseerd op liefde of op angst? Hoe graag willen we werkelijk zijn waar we willen, wonen waar we wonen, werken waar we werken, zijn wie we zijn? Hoe vrij voelen we ons, als partner, dochter/zoon, vader/moeder?

 

Wie of wat blijft er over wanneer we aan het einde van de dag onze make-up afdoen, ons pak uittrekken en in onze pyjama of ondergoed het bed instappen Hebben we echt iets bijgedragen? Of voornamelijk genomen? Gaan we echt ‘aan’ zodra onze dag begint of zijn we slaaf van oude programmeringen.

Verwaarlozen we, hoe mooi verpakt ook, niet alleen onszelf, maar ook onze omgeving hier niet gigantisch mee? Wat blijft er over? Wanneer een tsunami al onze bezittingen wegspoelt, de aarde geen veilige plek meer blijkt om op te leven? Vervallen we nog verder terug in reptielgedrag, gericht op overleven? Onder druk…

 

Is er een alternatief dan?

Geluk, liefde, bliss, fun, verbinding. Het is er allemaal al. Daar waar het allemaal ervaren wordt, in jezelf. Je hoeft het niet na te jagen, er niets voor op te offeren. Sluit je ogen, volg je adem, beweeg je langzaam, voel dat wat zich uit wil drukken. Blijf dicht bij jezelf, luister naar innerlijke sensaties. Zonder oordeel, laat ze er allemaal zijn. Los, vol acceptatie, aanwezig, in overgave, tijdloos, grenzeloos. Laat je in-spireren, geef wanneer je er van overloopt, en dans, dans, dans het leven. Kijk door de sluiers van maya, illusie, de Matrix heen.

 

Laat je harnas smelten, versoepelen, oplichten, verzachten, transparant worden. Je bént Dat, waarover niet gesproken kan worden zonder het te miskennen, te reduceren, te beteugelen, prik door die luchtbel. Stel je een gordijn over een kampvuur voor en voel de ingehouden warmte, het gedempte geluid, het gedimde licht. Wees het vuur, verslind de sluiers, herstel, bouw op, ver-enig, vier, speel, creëer, Nu!

Moet je daarvoor de wereld verzaken?

Symbolisch, ja. Werkelijk, nee. Ga aan, precies daar waar je nu bent. Blijf Dat, jeZelf. Wees die partner die je zo zoekt, die vriend die je wil hebben, die collega waarvan je er 100 om je heen zou willen hebben, voel de bliss, de compassie, het geduld, de dankbaarheid, alles wat je in wezen al bent. Ben de vader, de moeder, de veilige ruimte. Durf te schijnen en alles dat je niet meer dient zal verteren in het vuur van je passie.

 

Laat je niet misleiden door omstandigheden, het toneel van je oude ik. Alles zal transformeren. Van je brein tot en met de infrastructuur op aarde, van je gemoed tot en met de activiteiten om je heen.

 

Er is geen tijd voor nodig, wees Nu en het vuur zal ijs doen smelten in een oogwenk. Er hoeft niet over vergaderd te worden, geen instituten opgericht. Wat we zoeken ligt in ons. Uitdrukking geven aan ons werkelijke wezen zal nooit conflicteren met dat van anderen. Eerder zal er synergie ontstaan, vreugde, drive, vrijheid, blijheid, plezier, warmte, ont-moeting, ont-wikkeling, verbinding.

 

Dat Zelf, dat in eenieder is, dat liefde is, zal leiden, helen, her-stellen, bouwen, creëren. Belangeloos, of misschien eerst als gezamenlijk belang, in een ‘ieders’ belang, totdat we beseffen; ‘we zijn allen, mens, dier, aarde, unieke uitdrukkingen van één energie, golven op die ene oceaan’.

 

Tevreden in de diepte, tevreden aan de oppervlakte.

En besef; verandering begint niet groots, maar bij intentie, bij het nemen van een besluit.

Het moment dat ik de ingeving krijg om naar de tafel te lopen waar mijn ‘chagrijnige puberdochter’ zit, om haar eens mijn volle 100% aandacht te geven, echter nog voordat ik opsta, verandert zij als een blad aan de boom en begint vrolijk en open over haar dag te vertellen.

Het moment dat ik tijdens een sollicitatiegesprek tot het besef kom dat het mij echt wel een leuke baan lijkt en denk ‘ja, waarom zou ik mij hier niet gewoon een jaar aan committeren’ krijg ik gewoon die baan.

Waar zit je kramp, je weerstand, je angst? Wat wil je echt? Babysteps, met vallen en opstaan leerden we fietsen. Met onze visualisatiekracht leerden we bouwen. Durf te dromen, durf te doen. Kom je buiten spelen?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *