Zaterdagochtend

Om 5:00 uur word ik wakker met een blij gevoel, gisterochtend werd ik ook al zo blij wakker. Het voelt fijn, geen druk, geen spanning, precies de juiste flow. De afgelopen week heb ik qua werk weer de juiste mix aan ingrediënten gemanifesteerd om in flow te leven.

Het is nog vroeg, ik maak een cappuccino voor mijzelf. Max weet dat ik op ben en komt door het kattenluik naar binnen om zich te melden. We begroeten elkaar met een aai en een knuffel en ik neem vervolgens plaats achter mijn laptop. Het was een drukke tijd de afgelopen week. Soms werd ik wakker met inspiratie en schreef ik een stuk, over coaching, over voornemens, maar kwam het niet tot een bevredigend plot. Soms voelde ik de inspiratie, maar was er eenvoudigweg geen tijd en moest ik volstaan met één woord. Alsof je terugkomt van een reis en iemand vraagt; ‘hoe was het’ en je niet meer tijd hebt dan het samen te vatten als; ‘leuk’.

 

Vier jaar geleden verliet ik de gouden kooi. Niet die van de televisie, maar zoals ze dat noemen wanneer je een goedbetaalde baan bij een grote bank verlaat. Waar je bedje gespreid is, een goed salaris, auto van de zaak en volop opleidings- en carrièremogelijkheden. Twintig jaar nadat ik gepassioneerd raakte over meditatie, coaching en zelfverwezenlijking, en besloot mij toch maar weer te conformeren aan het ‘gewone’ leven, nam ik het besluit om voor mijzelf te beginnen.
Enerzijds niet verwonderlijk, mijn grootouders van beide kanten, ooms en tantes én mijn ouders waren zelfstandig ondernemers. Anderzijds had ik mij tijdens mijn pubertijd en begin twintiger jaren al zo afgezet tegen alles, zo ‘on the edge’ geleefd, dat het inpassen in het werkende en maatschappelijke leven al genoeg avontuur was voor een heel leven.

 

Wat er zich de afgelopen tijd heeft ontwikkeld is vooral een bewust worden van, en overgave aan, een innerlijk richtingssysteem. Sommigen noemen het je ‘gut feeling’, je intuïtie. Maar dat dekt de lading niet, immers gaat dat meestal over ‘doe maar wel of doe maar niet’. Een signaal, nu eens niet vanuit het brein dat gericht is op beschermen en overleven, maar één vanuit weten, een echo vanuit je ziel. Nee, een innerlijk of emotioneel richtingssysteem beslaat een groter deel van je wezen. Het punt waar je niet meer het schuimkopje bent, met af en toe de herinnering aan de golf of zelfs de oceaan. Eerder de wetenschap dat je de golf en de oceaan bent dat bezig is te synchroniseren met het kleine witte schuimkopje. Het volgen van dat richtingssysteem heeft mij de afgelopen jaren hele gave opdrachten gebracht.

 

Hele enge ook, vooral vanuit het perspectief van het schuimkopje. De persoon, het concept Bas, met oude overtuigingen als dat het zich zou moeten aanpassen, aardig moest zijn, soms wat voorzichtig of zelfs onzichtbaar, dan weer dienend of keihard werkend kon dát berekenen. Een zelf bedachte training geven aan een onbekende groep mensen bij een organisatie was meer wat er werkelijk wou gebeuren, en dat volgde ik dan maar ‘gewoon’. Afgevoerd naar de guillotine, me weer te laten ontdoen van een stukje ego, een stukje zekerheid. Daar het alchemistische en magische proces ondergaan, met het ego op de eerste rij, samen wetend; zo kan het ook. Niet bedenken welke kant uit te gaan, maar luisteren. We hoeven onze GPS niet eens in te stellen, die weet allang waar thuis is. Waar ontspanning, vrijheid, geluk, licht, liefde en avontuur is.

 

Natuurlijk nam het ego het stuur wel weer over. Iedere keer na het ervaren van oneindige potentie maakte dat ego er, overweldigd als het was, weer een eigen verhaal van. Nam het zakelijk geen handige of juist geen besluiten. Of het wou teveel, te snel of te versnipperd, te klein, te groot, het wou gewoon te graag. Jippiekajee, het leven ontrafeld, de sleutel in handen. Zoals het gezegde luidt; ‘mind (ego) is a beautiful servant, but a terrible master’. Zeker, vanuit het perspectief van ‘gewoon leven’ bezien, niet denigrerend bedoeld, maar vanuit lineair, vanuit 3-d perspectief bezien kan je ook succesvol en geslaagd of tevreden leven. Ook wel gelukkig overleven, het leven uitzingen of uitzitten. Ik bedoel meer het loslaten van je comfortzone, nieuwe paden verkennen. En dan ont-dekken dat er niet alleen een hele nieuwe wereld te ontdekken valt. Maar dat je dan ook niet valt, dat je gedragen wordt, je gewoon mag spelen met de klei. Dat je gesteund wordt, zoals wel eens gezegd, door het universum.

 

En zoals Jezus zo mooi schijnt te hebben verwoord; ‘eer gij wonderen ziet, zo zult gij niet geloven’. De wonderen gebeuren, nadat je de sprong hebt genomen. Ik had ooit een prachtig prentenboekje van Osho, ‘Het raadselachtige leven van Mojud’ genaamd. Hij volgde een innerlijke raadgever, verscheurde zijn kleren en sprong in het ravijn, werd meegevoerd door de rivier en beleefde er allerlei avonturen. Iedere keer wanneer het leven comfortabel werd voelde hij zijn roeping om verder te gaan. Steeds werd er voor hem gezorgd. Uiteindelijk begon hij tekenen van verlichting te vertonen. ‘Hoe bent u zo geworden’, vroegen de journalisten die er lucht van hadden gekregen. ‘Ik werd wakker, liep naar de rivier, verscheurde mijn kleren en sprong in het ravijn’. Enzovoort.

 

Volg je passie, je roeping, dat waar je blij van wordt, waar je aan van gaat, je zal steun ervaren. Niet altijd direct. Je wordt getest, als je het zo zou willen zeggen. Iets meer metafysisch; we ontrafelen allemaal het verhaal dat we over onze essentie hebben geweven, lopen het labyrint, lichten de sluiers van de illusie op, van ‘Maya’, zoals de duizenden jaren oude Veda’s ons al plachten te vertellen. We worden wakker, figuurlijk.
Maar ook zodra je letterlijk wakker wordt, hebben we te maken met het oude verhaal. De vraag is of je je daardoor laat leiden, door de gevolgen van wat was, of dat je je laat volgen door je innerlijke richtingssysteem. Doe je dat, dan zal je gaandeweg opmerken dat het verhaal, de ‘werkelijkheid’ mee verandert. Een vaker gebruikt voorbeeld; wanneer je voor de spiegel staat en je ziet een frons op je gezicht, dan tracht je toch ook niet met je handen die frons op de spiegel te veranderen? Je begint te lachen en je spiegelbeeld verandert mee. Vertrouw op dezelfde wijze op alle andere gebieden.

 

Dat was wel zo’n beetje de boodschap van vandaag. Denk je nu, dat vind ik wel interessant, lees dan nog ‘even’ voorgaande blog. Ik besef dat het weer eens een lang stuk is geworden. Dus, zoals mijn voormalige collega altijd bij de vele documenten die hij deelde vermeldde; ‘use it or delete it’. Mooi weekend gewenst!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *